Waarom kussen helpt voor een duurzame wereld, en wat we kunnen leren van Doornroosje en een muziekjuf

Mijn dochter is twaalf en speelt dwarsfluit. Ze is niet uitzónderlijk getalenteerd geboren, en ik ben geen tijgermoeder. Toch stond ze in haar jonge leven al vaker op een podium dan ik in mijn hele jeugd, en speelt ze beter dan ik het ooit nog ga leren. Dat zit zo: ze krijgt les van een Suzuki-juf. De Suzuki-methode leert kinderen luisteren en spelen op gehoor. Of zoals de Britten het zeggen: by heart. Ze spelen elke dag en ze herhalen. Over de hele wereld spelen ze dezelfde stukken: zet ze bij elkaar en ze spelen samen.

In mei was er een bijzonder concert. De juf had wat te vieren: 10 jaar Suzuki, 25 jaar muziekschool. Het feestje vierde ze met al haar leerlingen in het Muiderpoorttheater, wat tegenwoordig Jungle Amsterdam heet. Je kan het huren als theater, mits je een link legt naar duurzaamheid.

Duurzaamheid, op een muziekfeestje? 

Ik verzin wel wat, zei ik tegen die fantastische juf. Tussen de concerten door gaf ik een mini-lezing over wat de duurzaamheidbeweging nog kan opsteken van de Suzuki-methode. Maar daarmee volde ik me de 12de fee uit het sprookje van Doornroosje: die tijdens een vrolijk feest komt vertellend dat het pasgeboren prinsesje zich gaat prikken aan een spinnenwiel.

Een verhaal over duurzaamheid maakt een feest er ook niet gezelliger op. Of wel? 

Wat is duurzaamheid? 

Genoeg, voor iedereen, voor altijd, las ik eens en ik schreef het over. Het is zoiets als, je bewerkt het land en geeft dat even vruchtbaar door aan de volgende generatie. Logisch, zou je denken. En toch, wij doen wat anders. Met wat we kopen en eten en ons verbruik van fossiele energie dragen we met z’n allen bij aan een bijna onherstelbare roofbouw van onze aarde. We vallen met z’n allen op de taart aan, en laten nog wat kruimels over voor onze kinderen. En de afwas.

Waarom doen we dat? 

Al die beelden van oceanen vol plastic soup, we kunnen er niet meer naar kijken. Berichten over uitstervende diersoorten, we scrollen snel door, we kunnen het niet meer horen. Dat we onze kinderen met een onzekere toekomst opzadelen, we moeten er niet aan dénken. En dus denken we er niet aan. Maar daarmee lossen we het probleem niet op.

Het probleem is té groot. En wij voelen ons té klein om daar invloed op te hebben. Onterecht, oordelen klimaatwetenschappers en klimaatjournalisten als Jelmer Mommers die onlangs zijn boek Hoe gaan we dit uitleggen? schreef.  Met wat wij zelf doen, kunnen we veel veranderen. 

Alle beetjes helpen

Met elke euro die je uitgeeft, kan ook jij, elke dag weer, het verschil maken. Je hóeft namelijk niet met het vliegtuig naar de Rockey Mountains, je kan ook met de trein naar de Alpen. Je hóeft geen vlees te eten, een groentewok is ook lekker. Het grootste verschil maak je door je euro helemaal niet uit te geven, aan made in China’s die je helemaal niet nodig hebt. 

Met elke kleine keuze kun je bijdragen aan een duurzamere wereld, zegt ook het IPCC (Intergovernmental Panel on Climate Change) in haar laatste rapport: 

Every action matters
Every bit of warming matters
Every year matters
Every choice matters

Als ik mijn biefstuk inruil voor een wortel, maakt dat toch geen verschil?  

Het is een klein verschil, maar je maakt wél een verschil.
Wie 100 gram, oftewel een paar plakjes runderrookvlees laat staan, voorkomt de uitstoot van 3,5 kilo CO2 (bron: Milieucentraal). Om je een beeld te geven: dat stoot de gemiddelde Nederlandse personenauto uit als hij 30 km. rijdt. (bron: Compendium voor de leefomgeving). Het is de hoeveelheid CO2 die één boom in één jaar weer kan opnemen (er van uitgaande dat de jaarlijkse CO2-compensatie varieert tussen 21,77 kg tot 31,5 kg CO2/boom, bron: Encon).

CO2 in de dampkring kun je je namelijk voorstellen als water in een bad: elke druppel minder is er één, als je wilt voorkomen dat het bad overstroomt. 

Wat ook helpt: je bent niet alleen. Je maakt onderdeel uit van een wereldwijde, groeiende beweging, een positieve beweging die kiest voor een mooiere, want duurzame wereld. 

De eerste dag van de wereldwijde klimaatstaking brengt in Melboure, Australië, meer dan 300.000 studenten en werknemers samen.  Bron: schoolstrike4climate)

Een mooiere wereld – zonder vliegreisjes en steaks op de bbq? 

Dat is niet voor iedereen vooruitgang. Verandering gaat gepaard met verlies, maar er komt ook iets voor terug. Zoals een wereld waarin onze kinderen weer kunnen dromen over de toekomst van hun kinderen. Of voor wie dat te wollig vindt: eigen, schone energie maakt ons onafhankelijker. Meer elektrische (deel-)auto’s zorgen voor minder stikstof, stank en herrie. Als we minder vliegen, verminderen we ook het onze steden verstikkende massatoerisme. En het is niet gezegd dat we nooit meer kunnen vliegen: technologische ontwikkelingen gaan snel, vooral als we duidelijk met elkaar afspreken waar het naartoe moet. 

Wie aan de bel trekt en de verandering inzet, is geen verzuurde 12de fee die de vroege dood van een prinsesje wenst. Dood? ‘Ze gaat ook helemaal niet dood’, weten kleine kinderen je te vertellen. Er is namelijk nog een 13de fee. Die komt te laat, maar kan het lot nog verzachten: Doornroosje gaat 100 jaar slapen en een prins kust haar wakker.

’t Kan slechter. Ook wij hebben ruim 100 jaar niet thuis gegeven voor de gevolgen van de uitwoning van onze planeet. Het is ook voor ons tijd om elkaar wakker te kussen. En je wakker te laten kussen.

Poster van John Cortes, bron: 350.org

Wake up!

Een krachtige wake up call begon afgelopen vrijdag. Een week lang gaan over de hele wereld kinderen staken. Ze vullen straten en pleinen met hun roep om een betere, meer zekere toekomst, en ze nodigen ouders en grootouders uit om met ze mee te lopen. 

Wat doen wij, nu, voor hun wereld van morgen? 

Net als de fluitleerlingen zullen we nieuwe liedjes moeten leren. We zullen nieuwe technieken moeten beheersen. Dat vraagt – ook van ons – een dagelijkse inspanning. Het nieuwe geluid zullen we keer op keer moeten laten horen en herhalen, net zo lang totdat ook wij moeiteloos kunnen samenspelen. 

Het is nog niet te laat. 
We kunnen het best. 
Uit ons hart.

PS:

  • Dankzij de lieve grappige voorstelling van Het Kleine Theater legde ik de link tussen Doornroosje en duurzaamheid. Greetje Mulder maakte de foto.
  • De te gekke muziekjuf is Gerda Thorn.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *